![آسیبشناسی سازمانی سازمان منطقه آزاد تجاری- صنعتی چابهار با استفاده از مدل وایزبورد آسیبشناسی سازمانی سازمان منطقه آزاد تجاری- صنعتی چابهار با استفاده از مدل وایزبورد](https://scholar.conference.ac/images/ConferencesAC_img_fe9886f892ff9b2cc637e49dace8c71e.jpg)
- تاریخ انتشار : ۱۳۹۴
- ناشر : کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت،اقتصاد و حسابداری
- زبان مقاله : همه
- تعداد صفحات : 11
- حجم فایل : 524.036 کیلوبایت
- نوع مقاله : مجموعه مقالات کنفرانس
- مجموعه : علوم انسانی
چکیده مقاله
با توجه به ضرورت شناسایی آسيبها و ضعفهاي یك سازمان و با در نظر گرفتن این نكته كه تنها راه شناسایی آسيبها و ضعف هاي وارده بر سازمان، ارزیابی آن است، لذا مطالعه حاضر با هدف "آسيبشناسی سازمانی سازمان منطقه آزاد تجاري- صنعتی چابهار با استفاده از مدل وایزبورد" انجام شده است. در این رابطه روش تحقيق مورد استفاده توصيفی-پيمایشی میباشد. جامعه آماري تحقيق، كليه كاركنان سازمان منطقه آزاد تجاري- صنعتی چابهار میباشند كه براي انتخاب حجم نمونه از آن، از روش 1 نمونهگيري تصادفی طبقهاي استفاده شده است و در پایان از مجموع پرسشنامههاي توزیع شده، تعداد پرسشنامه برگشت 66 داده شده و در تحليل نهایی مورد استفاده قرار گرفته است. و براي جمعآوري دادهها از پرسشنامه استاندارد مدل وایزبورد استفاده به عمل آمده و روایی و پایایی پرسشنامه در حد قابل قبولی ارزیابی شده است. نتایج یافتهها به طور كلی بيانگر این است كه وضعيت سازمان منطقه آزاد تجاري- صنعتی چابهار در تمام ابعاد مورد مطالعه به جز بعد پاداشها، مناسب و خوب ارزیابی شده است
نحوه استناد به مقاله
در صورتی که می خواهید به این مقاله در اثر پژوهشی خود ارجاع دهید، می توانید از متن زیر در بخش منابع و مراجع بهره بگیرید :
عطاءالله دادگر ؛عبدالملک بلوچزهی؛ ۱۳۹۳، آسیبشناسی سازمانی سازمان منطقه آزاد تجاری- صنعتی چابهار با استفاده از مدل وایزبورد، کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت،اقتصاد و حسابداری، https://scholar.conference.ac:443/index.php/download/file/13168-Organization-Pathology-of-Chabahar-Commercial-Industrial-Free-Zone-Organization-Using-the-Weizboretum-Model
در داخل متن نیز هر جا به عبارت و یا دستاوردی از این مقاله اشاره شود پس از ذکر مطلب، در داخل پرانتز، مشخصات زیر نوشته شود.
(عطاءالله دادگر ؛عبدالملک بلوچزهی؛ ۱۳۹۳)